احساسم نسبت به این آدمای سطحی نگر ِابله ِ حراف ِ غیبت کن ِ دور و اطرافم فراتر از نفرت ، ترحم ئه.

بس که تنبلی کردی و کاری رو که در عرض سه ماه باید انجامش میدادی شیفتش دادی به فردا ، فردا رسیده و تو گیری .حالا هم آنقدر عق بزن تا خودتو بالا بیاری .

به نظرم رسید توقع و انتظارات افراد ذی حق بر خودم را لیست کنم و یه تحلیلی روشون انجام بدم.اولیش که خانوم والده است ایشون تنها چیزی که از ما می خواهند پرداختن به امور خطیر همسر داری ،بچه داری ،خانه داری وُ قوم و خویش داری س .اصولاً همه ی اینا رو وحی ننوشته زنده گی میدانند.ابوی محترم هم همان خواسته های مادر بعلاوه ی تحصیلات و سواد و زن عفیفه ی محجبه ی مومنه...! همسر که چیزی ازمان نمی خواهد جز همسر-زن- بودن.منم که نمی خوام متهم به فرزند ناخلف و جو زدگی و اینا بشم و اینا هم ازم بر میاد بحثی ندارم باهاشون. حالا می ماند خودم و اجتماع .

فهمیدم این همه بی حوصلگی من از چیه [ த:] اکتر خواسته های من مقطعی اند و متاثر از محیط ، هر دفعه که به یکی شون میرسم طول می کشه تا جایگزین پیدا کنه و این کرختی و بی حالی هم از عواقب همین تاخیر ئه؛ از یه طرف هم نمی تونم همزمان چندتا کار رو پیش ببرم برای همین خیلی از خواهش ها فراموش می شوند یا ارزششون رو از دست می دهند و سوخت میشن. باید شخصیتم یه باز بینی ئه اساسی شه و ضعف هامو بشناسم و بر طرف شون کنم .
از دلخوشیای عمده ی این روزام وب خوانیه و یه چند تا وبلاگ پیدا کردم به شدت باهاشون خود پنداری می کنم یکیش میرزا و یکی دیگه اش هم سرهرمس مارانای خدا س.